Równie długą tradycję ma Międzynarodowy Dzień Głuchego. W 1958 roku ustanowiła go Światowa Federacja Głuchych, która ogłosiła też konkurs na najlepszy plakat upamiętniający święto. Wygrał polski malarz Henryk Osten-Ostachiewicz, osoba niesłysząca. Plakat przedstawiał twarz z przekreślonym uchem.
- Wtedy wszystkie tego typu święta obchodzone były po peerelowskiu - mówi prof. Bogdan Szczepankowski, wykładowca surdopedagogiki na dwóch uczelniach. - Polski Związek Głuchych organizował tego dnia centralne akademie co roku w innym mieście wojewódzkim, w bardzo prestiżowych salach, wynajmowanych od władz miasta za niewielkie pieniądze. W części oficjalnej zasłużone osoby i „szychy" władz wojewódzkich odczytywały referaty, jak to głusi mają dobrze na świecie, a w Polsce Ludowej w szczególności.

Dla wielu głuchoniemych ten dzień miał charakter wielkiej uroczystości i rzadko kto nie brał w niej udziału. Była to okazja, aby niesłyszący z całej Polski mogli się spotkać i poznać. Podczas takich dni wielu organizacjom osób niepełnosprawnych udawało się coś załatwić u władz - najczęściej lokale, w których mogliby się spotykać.
- To był urok komuny, że tym świętom nadawano uroczysty charakter, czego dzisiaj już nie ma - dodaje profesor Szczepankowski. - / tego trochę żal. Dzisiaj trzeba codziennie lobbować i dobijać się o swoje.